Iris Jasmijn van Lieshout schreef voor de Theaterkrant een reportage over nieuwe vormen van beweging in het landschap van talentontwikkeling en de noodzaak van verandering in een verschralend werkveld, en interviewde Simone Hogendijk daarvoor ook over Platform Horizon.

Sinds de forse bezuinigingen in 2010 is talentontwikkeling een speerpunt binnen het Nederlandse cultuurbeleid geworden, wat leidde tot een groei van het aantal makers dat een beroep doet op subsidieregelingen. Daarnaast zorgde de stopzetting van subsidies voor productiehuizen in 2013 voor een grotere afhankelijkheid van ontwikkelplaatsen. Na het door Frances Sanders gesignaleerde ‘nieuwe-makers-infarct’ bij het stoppen van Boslab in 2023, volgden ook het Over het IJ Festival (2024), Het Huis Utrecht (2024), en Veem House for Performance, dat in 2025 definitief de deuren sloot. Makers bewegen zich hierdoor in een steeds competitiever en projectmatiger systeem, waarin onzekerheid de norm is geworden. Daarnaast maakt politieke instabiliteit structurele investeringen steeds onwaarschijnlijker.

In dit precaire landschap gaan makers en organisaties op zoek naar nieuwe, alternatieve werkvormen en systemen. De zoektocht wordt tastbaar in gesprekken met Mees Siderius, Elsa van der Linden (BUI), Rita Hoofwijk en Mees Vervuurt, allen op hun eigen manier verbonden aan Werkplaats Oerol, de onderzoeks- en ontwikkelafdeling van het festival. Ook Simone Hogendijk, voormalig artistiek directeur van Over het IJ, vertelt over haar nieuwe platform voor locatietheater. Rigide structuren zoals ondoorzichtige subsidieregelingen, gefixeerde opvattingen over succes of falen, korte termijn trajecten en de druk om constant zichtbaar te blijven door overmatig te produceren en steeds nieuw publiek te bereiken, worden impliciet door hen bevraagd. Wat kunnen we als veld leren van hun artistieke onderzoeksmethodes?

Lees het hele artikel op: theaterkrant.nl