Op vrijdag 28 augustus 2025 organiseerde Platform Horizon tijdens Bosfest een bijeenkomst over locatietheater — toekomst denken en doen, gehost door Didi Kreike (RELNACHT) en Bart van de Woestijne (Werkplaats van de Woestijne). Als onderdeel hiervan vroegen we theatermaker Zephyr Brügge om een liefdesbrief aan haar locatie in het Amsterdamse Bos - waar zij speelde binnen Bosfest -, te schrijven, inmiddels een vast onderdeel bij de meetings van Platform Horizon.

Lieve locatie,

Lieve locaties in het Amsterdamse Bos waar ik de afgelopen jaren mee heb samengewerkt,

Lief ‘uilennest’, jij open plek tussen kaarsrechte houten pilaren, kathedraal van het bos

Lief picknickveldje, jij groen gazonnetje, de trotse Brazilian Wax van de boswachterij, keurig bijgehouden,

Lief stukje dode grond omdat er zo vaak gespeeld was dat er niets meer kon groeien,

Lief stukje onopvallend bos achter de prullenbakken en de 

fietsenrekken,

Lieve uilen,

Lieve vervuilde grond,

Lieve honden aan de lijn en lieve losse honden,

Lieve lichtvlekken door de bomen,

Lieve wind,

Lieve vliegtuigen,

Lieve broedende ijsvogels,

Lieve sigarettenpeuken, bierblikjes, Kleenexdoekjes en condooms,

Lieve brandnetels,

Lieve toevallige voorbijgangers,

Lieve oplettende kijkers,

Lief festival,

Lieve plek,

Lief bos,

1. Liefdesbetuiging

Ik ben van je gaan houden

Om je tover

Maar ook om je ruige inborst 

Je echtheid

— Iets waar ik nooit naar heb gestreefd op een podium

Want dat is geen ruimte voor realiteit — 

En Brecht zei ooit: als ik speel dat ik iemand de hand schud op een podium

Dan schud ik toch nog steeds echt diens hand?

Maar jij bracht een authenticiteit mee

En onverwachte toevalligheden

Je liet precies op het juiste dramatische moment

Wind door de bomen ruisen

Katten of kikkers over het podium lopen

Stortregenen

En regenbogen verschijnen

Alsof het magie was

Of theater

Je hebt me geleerd om te kijken

Naar wat er al is

Niet naar wat er nog zou moeten zijn

Je bracht een stelletje langs 

Die mijn installatie wel eens even wilde bekijken

Toen ik een halfuur later terugkwam van lunchpauze

Was zij haar riem nog aan het vastmaken

Hadden ze de liefde in de ruimte van het kunstwerk bedreven

Je zet aan tot liefde

Je bracht hangjongeren langs die zeiden

Uh mevrouw, wat is dit?

Theater, zei ik

Oh, zeiden ze, oke,

Ze gingen al hun vrienden halen

En stonden even later te dansen in de bosjes backstage

Later dropen ze weer af

Dit is weird, zeiden ze

Je bracht iemand langs die zei

Wat een prachtig licht, met welke lichtontwerper heb je gewerkt?

De zon, zei ik.

Ik ben van je gaan houden om je gebrek aan concentratie

Het niet-zijn van een zaal met rood fluweel

Waar niemand mag kuchen

En iedereen zijn bek moet houden

Je bent een theater

Zonder muren

Ik ben van je gaan houden

Om je enorme aanleg

Om gemeenschap te creëren

Tussen mensen

Meer-dan-mensen

Natuur en cultuur

Makers en publiek

Want niemand is hier ‘thuis’

De toeschouwers, deelnemers, kijken vanuit een nieuw perspectief

Kunnen niet achterover leunen in het rode pluche

De spelers verdwijnen na het applaus niet naar een ander gedeelte van het gebouw

Iedereen plast op dezelfde WC

(Soms betekent die WC: een boom, of een bosje)

Elke ruimte kan een theater worden

En elke toevallige loslopende hond

Publiek

Iedereen is uit het lood

Uit de maat

Iedereen is op een vreemde plek

Iedereen is mede-eigenaar

Niemand is eigenaar

En daardoor kijken we anders

Ervaren we anders

Nieuwsgieriger, misschien?

Betoverder?

Jij betovert mensen opnieuw

Zelfs in een onttoverde wereld

Iemand met wie ik hier samenwerkte zei ooit grappend tegen me:

Misschien moeten we bordjes in de bomen bevestigen

Met ‘exit’ signs

En bordjes met daarop in goud geschreven 

De namen van beroemde historische toneelschrijvers

Of alle namen van de soorten die hier rondlopen, zwemmen, vliegen.

2. Schuldbekentenis

Ik heb je ontkend

Ik heb gedaan dat je iemand anders was, dan je was

Ik heb gedaan alsof je niet een bos maar een zee, een woestijn, of een club was

Ik heb gedaan — sorry, beroepsdeformatie van theatermakers—

Alsof we ergens anders waren

Andere werelden op te roepen

Omwille van de verbeelding en de suggestie

Terwijl we hier waren

Ik heb je gebruikt 

Voor eigen gewin

Ik heb je de hoofdrol gegeven

Terwijl je de hoofdrol al had

Alsof ik je die moest geven

Ik heb je geromantiseerd

— sorry, een beroepsdeformatie van stedelingen — 

Alsof je wild was, en niet nauwkeurig gecultiveerd door de Gemeente,

Alsof je alleen maar jij was, ‘de natuur is simpel, natuurlijk’

Alsof het onderscheid tussen cultuur en natuur nog te maken is

Ik heb je vervloekt

Om je geluidsoverlast

En het harde werk

Elke avond weer mijn hele hebben en houden op een kar

Naar de locatie trekken

Opbouwen

Afbouwen 

In de regen

Nauwelijks repetitietijd over

Het bouwen is het repeteren, opperde iemand

Maar daar reageerde ik alleen chagrijnig op

Ik heb je pijn gedaan

Je grond aangestampt door erop te dansen

Niet een keer

Maar telkens weer

In repetities

En op voorstellingsavonden

Nog een keer jongens, from the top

3. Poging voor de toekomst in de wetenschap dat we al die tijd verweven waren

Misschien kunnen we nog een keer proberen om samen te zijn

Want we waren nooit gescheiden

Mens — boom

Theater — realiteit

Acteur — decor

Cultuur — natuur

Subject — object

Maar we waren altijd al vervlochten

Als mycelium onder de grond

Of PFAS in de rivier

De mens is niet een acteur op het podium

Niet een passant die over de aarde heen loopt

Een mooie boswandeling maakt

Of theater aan het maken is en aan het zeulen is met karretjes, kostuums, en techniek

De aarde geen achterdoek

Voor haar theatervoorstelling

Maar onderdeel ervan

Het is zaak om de natuur niet meer als iets onschuldigs te zien, iets puurs, 

Geen heilig maagdelijk geseksualiseerd beeld van ‘moeder aarde’

Maar als onderdeel van een groter ecosysteem, de economie, internationale politiek, complexe menselijke verhoudingen, kapitalistische apparaten en gedachtepatronen

En het is zaak om onszelf niet te zien als wezens die op de aarde lopen, maar die in de aarde zijn

Omgeven door elkaar

In een ruimte waar zowel de blikjes cola als de uilen, de condooms op de grond en de katten op het podium, het ruisen van de takken in de wind en de geuren van de barbecue zijn

Waarbij we niet de een weg hoeven te cijferen als ‘onnatuurlijk’

En de ander te romantiseren als ‘natuurlijk’

Maar er allebei kunnen zijn

‘Er’

Waar is dat?

Het mythische land ‘Er’

Misschien kunnen we daar wel

Bij elkaar zijn?

Onder van elkaar zijn?

Elkaar zijn?

Zou dat kunnen?